تاریخچه سنگ درمانی

سنگ درمانی که از دیرباز در زمره درمانهای طبیعی بوده، امروزه تحت نام (Gem Therapy) به عنوان یکی از رشته های طب مکمل معرفی و طبقه بندی می شود. استفاده از خواص درمانی سنگهای نیمه قیمتی . گوهرها بر خلاف استقبال گسترده مردم جهان طی سالهای اخیر، موضوع جدیدی نیست، بلکه هزاران سال قدمت دارد. شواهد کاربرد سنگهای طبیعی برای درمان بیماریهای مختلف در قدیمی ترین تمدنهای بشری به چشم می خورد. بر اساس این شواهد، در طول تاریخ از سنگهای قیمتی و نیمه قیمتی برای مقاصد درمانی، محافظت افراد در برابر بلایای طبیعی و تأثیرات نامطلوب محیطی استفاده می شده است. قدیمی ترین گزارشها در مورد خواص درمانی گوهرها به هزاره 4 پیش از میلاد باز می گردد. چنین به نظر می رسد که کتیبه های سومری و متون علوم ودایی مربوط به هند باستان، کهن ترین آثار بر جای مانده از این دانش قدیمی می باشند. در طب سنتی هند (آیورودا)، دستورات دقیقی در مورد تهیه پودر، خمیر و الگریز با سنگهای شفا بخش وجود دارد. متون و دستورات این طب تا به امروز حفظ شده و توسط پزشکان آن در سراسر دنیا و بخصوص در آمریکا، اروپا و هند بکار گرفته می شود.

در چین باستان نیز درمانگران از خواص ارتعاشی سنگها آگاه بوده اند. کتاب امپراطور زرد (حدود 500 سال قبل) که توسط پی یو نگاشته شده دارای توضیحات فراوانی در مورد گوهرها و تاثیر آنها بر بدن انسان است. امروزه نیز کشور چین یکی از بزرگترین عرضه کنندگان گوهرها و سنگهای شفابخش در سراسر دنیاست.

ارسطو فیلسوف مشهور یونانی نیز از قدرت ویژه و منحصر به فرد سنگهای شفابخش صحبت کرده است.

رومیان نیز تحت تأثیر آموزه های یونان و سایر تمدنهای باستانی، همواره سنگهای صیقل داده شده را برای رفع بیماری و بدشانسی با خود حمل کرده و در جنگ ها در زره و سپر و شمشیر خود از آنها استفاده می کردند.

در دین مبارک اسلام نیز استفاده از انگشتر با نگین عقیق، فیروزه و سنگ خورشید به مومنین توصیه شده و با استناد به کتب دینی، ائمه اطهار غالباً نگین انگشتری بر دست داشته اند.

دانشمندان ایرانی در دوره پس از اسلام نیز توجه و عنایت ویژه ای به گوهرها و سنگهای شفا بخش داشته اند که از این میان می توان به صباح بن عمران از جواهرشناسان عهد هارون الرشید خلیفه عباسی و عطاربن محمد، منجم و مؤلف کتاب منافع الاحجار اشاره نمود. ابن سینا، حکیم عالیقدر پارسی نیز، در درمان تمایل به خودکشی از سیترین استفاده می کرده است.

شاید به جرات بتوان گفت پرارزشترین و مهمترین کتب گوهرشناسی ایران کتاب الجماهر فی الجواهر تالیف ابوریحان بیرونی به زبان عربی و رساله تنسوخنامه ایلخانی معروف به رساله جوهریه تالیف خواجه نصیر الدین طوسی به زبان فارسی است. تنسوخنامه ایلخانی که در عهد پادشاهی هلاکوخان و به امر او توسط خواجه نصیرالدین طوسی به رشته تحریر در آمده است، شامل منافع و خواص و صفات گوهرها و سنگهای بیش بها است.

یک درمانگر زن مشهور به نام هلیدگارد، در قرن دوازدهم میلادی (اروپای قرون وسطی) در کتاب معروف خود به نام فیزیکا به طور مفصل به توضیح خواص درمانی سنگهای نیمه قیمتی پرداخته است. یکی از این درمانهای طبیعی شامل قرار دادن سنگهای خاص بر روی نقاطی از بدن و نوشیدن آب از ظرفی بوده که سنگهای شفابخش به مدت یک شبانه روز در آن قرار داده شده باشد.

چارسلسوس، پرآوازه ترین پزشک اروپا در دوران رونسانس، در مورد یژگیهای شفابخش سنگها و مواد معدنی و ارتباط این خواص با ساختمان فیزیکی و فرمول شیمیایی آنها به بررسی و مطالعه پرداخته است. او پس از سالها مطالعه و به دنبال کسب تجربیات متعدد، به این نتیجه رسیده است که از سنگهای ساییده شده و یا خرد شده می توان نه تنها برای درمان علایم بیماریها، بلکه برای علاج دلایل عمیق بیماری هم استفاده کرد.

درمان سنگی در گروه درمان زمینی-حرارتی و آبی قرار دارد.علت این امر استفاده ی درمانی از سنگهای حرارت دیده و خنک شده در آب می باشد. دردرمان سنگی، ماساژ با استفاده از سنگهای سرد یا گرم صورت می گیرد. با این سنگها، روی بخش خاصی از بدن ماساژ می دهند یا آنها را در مناطق مشخصی تعبیه می کنند.

قدمت این نوع درمان به بیش از 5000 سال برمی گردد و می توانید کاربرد آن را در فرهنگهای مختلف مشاهده کنید.درمانگرها، این سنگها را از بستر رودخانه ها یا ساحل اقیانوس جمع آوری و از آنها برای ماساژ دادن بدن با هدف رهایی از درد و ناراحتی استفاده می کنند.

فرهنگهای اروپایی از سنگهای داغ و حرارت دیده برای گرم کردن حمام های بخار خود استفاده می کردندو همچنین از آنها برای تسکین عضلات خسته و ملتهب از فشار و درد عضلانی بهره می گرفتند.

آمریکایی های بومی هم از آنها در مراسم تسلیم عرق (نوعی مراسم تشریفاتی که بومی ها در چادرهای خود انجام می دهند و حمام بخار می گیرند) استفاده می کردند، به این ترتیب که سنگهای بزرگتر برای گرم کردن محیط چادر بکار می رفتند و در این حین سنگهای کوچکتر چرخانده می شدند تا روی مناطق خاص تحت فشار و تنش جای داده شوند.

تاریخچه ی چین که به 4000 سال قبل یعنی شانگ دیناستی بر می گردد هم گواهی بر استفاده از سنگهای حرارت دیده برای از بین بردن فشار، تنش و درد می دهد. در پزشکی شرقی هم سنگهای حرارت دیده  در رابطه با کانالهای مِریدین1 بکار می رفتند تا جریان یافتن انرژی را در بدن بهبود ببخشند. در پزشکی آیورودا ی هندی، این سنگها در رابطه با کارایی شان در مسیرهای عبور انرژی برای درمان بدن استفاده می شوند.

ژاپنی ها از این سنگها در آنما2 استفاده می کردند که قدیمی ترین شکل ماساژ در آسیای شرقی بوده است. تکنیکهای درمانب با سنگهای حرارت دیده و داغ تأثیری مشابه فتیله گذاری به بار می آورد که در آن (فتیله گذاری)، گرما نفوذ و نقاط هارمونیک بدن را تحریک می کند.

مردم هاوایی هم از سنگهای گدازه در لومی لومی3 خود استفاده می نمودند. آنها سنگهای سخت و خشن را بعد از ماساژ برای پوسته پوسته شدن به کار می بردند، در حالی که  سنگهای گدازه ای نرم را یا روی بدن در برگهای چاپ شده جای می دادند یا از آنها برای ماساژ دادن استفاده می کردند. گاهی هم  با دو سنگ در مقابل بدن ضربه می زدند تا اجازه دهند بافتهای عمقی به صورت ارتعاشی درمان شوند.

درمانگران و کسانی که به روی بدن کار می کنند از ابزاری استفاده می کردند تا به فرایند درمان کمک کنند، مثل کریستالها، جواهرات، گلها و سنگها و ....

درمان سنگی بدین صورت انجام می گیرد که سنگها ی بدست آمده از بستر رودخانه زیر حرارت شدید خورشید، درون زغالهای داغ یا آب داغ گرما می بینند. سپس، مستقیما روی بدن گذاشته می شوند یا اینکه ابتدا درون پارچه ای پیچیده می شوند و بعد به روی بدن قرار داده می شوند یا برای ماساژ دادن با پارچه روی بدن بکار می روند(بسته به درجه حرارت سنگ). این سنت تا به امروز ادامه دارد به گونه ای که علم سنگهای قدیمی روز به روز بیشتر کشف و به کار بده می شود. مردم بار دیگر به منفعت های این درمان خاص  و منحصر به فرد پی می برند.

با مشهورشدن درمان با سنگهای داغ در آبگرم و کلینیکهای سرتاسر دنیا، شاهد این مسئله هستیم. در واقع، در بیشتر کشورها، درمان با سنگ داغ یا ماساژ سنگی به سرعت به پر متقاضی ترین نوع درمان تبدیل می شود به گونه ای که بسیاری از موسسات، آن را در فهرست خود به عنوان درمان تثبیت شده ی شان قرار دادند.

 

منابع

سرابي، فريدون، 1373 ، سنگ شناسي آذرين، انتشارات دانشگاه تهران.

- Best, M.G., 1982: Igneous and metamorphic petrology, 630 pp. Freeman.
http://daneshnameh.roshd.ir

http://whatiswizard.persianblog.ir

http://www.cloob.com

ویرایش و ترجمه: بکتاش الهامیان

 

این مطلب را به اشتراک بگذارید

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn